Het was best een aardige verjaardag als ze zo terugkeek. Misschien wel omdat ze terug kon kijken en het feesten voorlopig weer even heeft gehad, althans haar feestje. Ze was verwend met een mooie rode shawl, een zadelhoesje voor haar fiets, een tijdschrift, een zelfgebouwd plateau van Lego, bonnen, bloemen en nog veel meer. Ze had genoeg aandacht gekregen, was zichzelf 's morgens goed even tegen gekomen. Maar terug naar bed kon niet meer.
Morgen de restjes, eigenlijk vandaag al, toch die herinnering aan haar trouwdag, 17 jaar geleden ook op een vrijdag. En als ze dan terugkijkt op wat ze het meeste mist en wat ze ondanks alle virtuele knuffels en aandacht van familie en vrienden heeft gehad. Dan is het toch die knuffel, dat vasthouden, dat even liefdevol in je ogen worden gekeken. Stom he, dat je dat zo nodig kan hebben om er weer wat beter tegen te kunnen.
Nu kijk ik naar mezelf in de spiegel; Fier en veertig, ik blijf het al is wat minder vier en wat meer zes. Ik zoek de balans en het evenwicht en dit zijn dagen die het niet promoten. Mensen die je de kus van de dag geven, toegezongen worden per mail en via de telefoon, liefdevolle cadeautjes en toch blijft er iets te wensen.
Nu ga ik slapen, de vergetelheid van de slaap opzoeken en als ik morgen wakker word met dikke ogen en warme rimpels, dan geef ik de schuld aan mijn leeftijd. Morgen schijnt de zon en met Pukkelpop op de achtergrond blijkt het bij mij allemaal wel mee te vallen!!! Ik wens vooral dat we elkaar vinden en zien, met respect en vertrouwen en dat als je het even niet ziet zitten vooral opschrijft, leest, deelt en mijmert en bidt, baadt het niet schaden doet het ook niet. dank voor jullie medelezen, dank voor jullie virtuele knuffels en omhelzingen.
